Lesen für die Ukraine (IV.)

Borys Chersonskyj, 13. März 2014
13. 3. 2014

Борис Херсонский

Хочется  справедливости, хочется так,
что хоть удавись. А на деле есть
чугунная лестница, доходный дом,
комнатка под самой крышей, медный пятак
в кармане шинели, девичья честь
дочери.  Что наживешь трудом

кроме бледной немочи? Стопка книг
на подоконнике. Сверху – пенсне.
Книги принес студент. Толку от них
на грош. Прочитаем ближе к весне.

Будет раньше светать.  По утрам
смягчится кашель, не будет трясти озноб.
Выйдешь в Город Счастья, а там на площади Храм
Разума и Справедливости. Отцу на горячий лоб

дочь кладет полотенце. Сухие губы отца,
шепчут: «нет камней – только металл и стекло»,
Таз и медный кувшин на тумбочке. Черты лица
заостряются. Время его истекло.

Перед смертью  хочется пить, но еще ясней –
счастья и справедливости. Вполголоса разговор.
Пришла Лукерья. Дочь обсуждает с ней
Как обмывать, обряжать, выносить во двор

По такой-то лестнице, да с пятого этажа!
Разве что гроб внизу, а тело на простыне.
Оплывает свечка. Пламя ее, дрожа
освещает стену и трещины на стене.

Borys Chersonskyj

Verlangen nach Gerechtigkeit, ein Verlangen, so groß,
erhängen möchte man sich. Die Wirklichkeit ist
eine eiserne Treppe, ein Mietshaus,
eine Kammer unterm Dach, ein Kupferfünfer
in der Manteltasche, die Jungfräulichkeit
der Tochter. Was bringt dir die Arbeit

außer bleichem Siechtum? Ein Stapel Bücher
auf dem Fensterbrett. Der Kneifer obenan.
Ein Student hat sie gebracht. Ihr Nutzen ist mager.
Wenn das Frühjahr kommt, lesen wir sie dann.

Wenn es früher tagt. Der Husten sich
allmorgendlich lockert, der Schüttelfrost weniger quält.
Du kommst in die Stadt Glück, dort steht der Tempel
der Vernunft und Gerechtigkeit. Auf die fiebrige Stirn

legt ihm die Tochter ein Handtuch. Vaters trockene Lippen
flüstern: „keine Steine – nur Glas und Metall“,
Schüssel und Kupferkrug stehen auf dem Schränkchen. Spitz sind seine Züge.
Seine Zeit geht zur Neige.

Vor dem Tod das Verlangen nach Wasser, klarer noch
nach Glück und Gerechtigkeit. Ein halblautes Gespräch.
Lukerja kommt. Die Tochter beredet mit ihr
das Waschen, das Kleiden, das Hinuntertragen auf den Hof

über diese Treppe, aus dem fünften Stock!
Wenn man den Sarg nun unten und den Körper in einem Laken?
Die Kerze zerrinnt. Zitternd erhellt ihre Flamme
die Wand und der Wände Risse.

(Claudia Dathe)

-

2 Responses to Lesen für die Ukraine (IV.)

  1. Alenka Lavrin
    29. 3. 2014 at 11:38 am

    Slowenische Übersetzng:

    ***

    Hrepenenje po pravičnosti, hrepenenje, tako veliko,
    človek bi se kar obesil. Resničnost so
    železne stopnice, najemniška hiša,
    sobica pod streho, bakren kovanec
    v žepu plašča, deviškost
    hčere. Kaj ti prinaša delo

    razen bledega hiranja? Gora knjig
    na okenski polici. Na njih očala.
    Prinesel jih je študent. Njihova korist je pičla.
    Ko pride pomlad, takrat jih bomo brali.

    Ko se bo prej zdanilo. Vsako jutro je
    kašelj bolj blag, mrzlica manj trese.
    Prispeš v mesto Sreča, v njem stoji tempelj
    razuma in pravičnosti. Na vročično čelo

    mu hči položi brisačo. Očetove suhe ustnice
    šepetajo: »nič kamna – samo steklo in kovino,«
    ključ in bakreni vrč sta na omarici. Njegovi vdihi so ostri.
    Čas se mu izteka.

    Pred smrtjo hrepeni po vodi, še jasneje
    po sreči in pravičnosti. Polglasen pogovor.
    Pride Lukeria. Hči se z njo pogovarja o
    perilu, oblačilih, o prenašanju po teh stopnicah

    dol na dvorišče, iz petega nadstropja!
    Bi krsto kar doli pustili in truplo potem v rjuhi?
    Sveča se topi. Njen plamen trepetavo osvetljuje
    steno in razpoke v njej.

    (Alenka Lavrin)

  2. Alenka Lavrin
    29. 3. 2014 at 11:40 am

    Slowenische Übersetzung:

    ***

    Hrepenenje po pravičnosti, hrepenenje, tako veliko,
    človek bi se kar obesil. Resničnost so
    železne stopnice, najemniška hiša,
    sobica pod streho, bakren kovanec
    v žepu plašča, deviškost
    hčere. Kaj ti prinaša delo

    razen bledega hiranja? Gora knjig
    na okenski polici. Na njih očala.
    Prinesel jih je študent. Njihova korist je pičla.
    Ko pride pomlad, takrat jih bomo brali.

    Ko se bo prej zdanilo. Vsako jutro je
    kašelj bolj blag, mrzlica manj trese.
    Prispeš v mesto Sreča, v njem stoji tempelj
    razuma in pravičnosti. Na vročično čelo

    mu hči položi brisačo. Očetove suhe ustnice
    šepetajo: »nič kamna – samo steklo in kovino,«
    ključ in bakreni vrč sta na omarici. Njegovi vdihi so ostri.
    Čas se mu izteka.

    Pred smrtjo hrepeni po vodi, še jasneje
    po sreči in pravičnosti. Polglasen pogovor.
    Pride Lukeria. Hči se z njo pogovarja o
    perilu, oblačilih, o prenašanju po teh stopnicah

    dol na dvorišče, iz petega nadstropja!
    Bi krsto kar doli pustili in truplo potem v rjuhi?
    Sveča se topi. Njen plamen trepetavo osvetljuje
    steno in razpoke v njej.

    (Alenka Lavrin)

Ihr Kommentar

Ihre E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.


Newsletter

Blog

Übersetzungswürfel

Translating cube

Veranstaltungen

Events